Eind oktober, 26 jaar geleden. Pater Luc Casaert, toen 50 jaar jong, preekt op Missiezondag in Tielt. Hij is overgekomen uit zijn parochie San Martin de Porres, een wijk in Santa Cruz in Bolivia.

Hij wordt er dagelijks geconfronteerd met extreme armoede. Hij helpt met wat hij heeft, maar hij wil meer doen voor zijn mensen. Hij komt in Tielt steun vragen.

Zelf ging ik toen door een moeilijke periode in mijn leven. Pater Luc luisterde naar mijn problemen. Aandachtig. Geduldig. Mild.

Zijn enthousiasme en de gedrevenheid voor zijn mensen deden een vonk overslaan. Voor ik het goed en wel besefte, organiseerde ik een benefiet voor de sociale dienst die pater Luc wilde oprichten. Ik zal het nooit vergeten: er werd door de mensen meer dan 100.000 frank geschonken. Dat gaf mij een onbeschrijfelijk gevoel van dankbaarheid. Ik had er op dat ogenblik geen idee van dat dit mijn 'roeping' zou worden: arme kinderen in Bolivia helpen om aan de armoede te ontsnappen.

Wat later nodigde pater Luc mij uit naar Bolivia. Om zelf ter plaatse de noden te zien. Je had toen meer dan 2 dagen nodig, via verschillende luchthavens, om in Bolivia te geraken. Nogal avontuurlijk, zeker voor een vrouw alleen. Geen gsm, geen internet ... Kon ik mijn 3 kleine kinderen zomaar voor meerdere weken achterlaten? Mijn man Didier moedigde me aan om te gaan.

Zo vertrok ik met een klein hart met grote verwachtingen naar Bolivia. Ik dacht: "Als ik één familie uit de armoede kan redden, dan is mijn reis geslaagd." Het was het begin van een ongelooflijke periode in mijn leven.

Ik ben bijzonder dankbaar voor de diepe en warme vriendschap en samenwerking met pater Luc. Om het geluk dat ik in zoveel Boliviaanse kinderogen zie. Voor de vreugdetranen bij onze afgestudeerden. Om de warme dankbaarheid te mogen ontvangen van de mama's en papa's van de kinderen die opgenomen zijn in de stichting. Om de energie die ik krijg van het Boliviaanse team. En ook voor zoveel fantastische mensen in België die mijn levenspad kruisen en bereid zijn om kinderen in een ver land belangeloos te helpen!

Het liep die voorbije 26 jaren niet altijd van een leien dakje. Diep vanbinnen geloven in wat je doet, je omringen met mensen 'van goede wil', aanvaarden dat niet alle initiatieven succesvol zijn ... dat is voor mij het geheim van een langdurig engagement. Mijn geloof heeft mij daar enorm bij geholpen. Ik ben God dankbaar dat ik een instrument mag zijn om 'de kleinsten onder de kleinsten' te helpen. Soms kan ik het nauwelijks geloven dat we met Niño Feliz in de voorbije 26 jaar al zoveel arme mensen hebben geholpen. En als ik diep in mijn hart kijk, heb ik het gevoel veel meer te hebben ontvangen dan ik gegeven heb.

Engagement, vanuit welke bron ook of op welke manier ook, maakt een mens tot mens. Dat is wat Prof. Dr. Dirk De Wachter zo mooi in zijn interview voor Niño Feliz verwoordt: "Engagement is een soort baatzuchtigheid. Het geeft zin aan het bestaan. En het redt de zelfgenoegzame mens van hier. Het is door voor iemand iets te doen, dat je bestaan zinvol wordt. Dat kan uw buurvrouw zijn, dat kan in Bolivia zijn ... een engagement naar een ander is zingeving voor uzelf. En dat is zeer fundamenteel."

Ik dank u dat u deel uitmaakt van dit project en ik hoop samen met u nog vele kinderen te mogen helpen!

Vanuit een warm en vochtig Santa Cruz 'un fuerte abrazo' vanwege alle kinderen,

Marie-Christine Viaene-Catala